ข้อเท็จจริงมีอยู่ว่า  นาง ก.  กล่าวอ้างว่าการกระทำของเจ้าหน้าที่ตำรวจ  และเจ้าหน้าที่สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา  ที่ร่วมกันจับกุมตนเองในข้อหา  ๑.  ประกอบกิจการสถานพยาบาลโดยไม่ได้รับใบอนุญาต  ๒.  ดำเนินการสถานพยาบาลโดยไม่ได้รับใบอนุญาต  ๓.  ประกอบโรคศิลปะสาขาการแพทย์แผนจีนโดยไม่ได้ขึ้นทะเบียนและไม่ได้รับใบอนุญาต  ๔.  ประกอบวิชาชีพเวชกรรมโดยไม่ได้ขึ้นทะเบียนและไม่ได้รับใบอนุญาต  ๕.  ขายยาแผนโบราณโดยไม่ได้รับใบอนุญาต  และ  ๖.  ขายยาที่ไม่ขึ้นทะเบียนตำรับยา  เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา  มาตรา  ๑๕๗  และขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ  ขอให้ศาลรัฐธรรมนูญพิจารณาวินิจฉัยตามรัฐธรรมนูญ  มาตรา  ๒๑๓

          คดีมีประเด็นปัญหาว่า  ศาลรัฐธรรมนูญจะรับคำร้องของนาง  ก.  ไว้พิจารณาวินิจฉัยได้หรือไม่ ?

          เมื่อข้อเท็จจริงตามคำร้องเป็นการกล่าวอ้างว่าเจ้าหน้าที่ของรัฐร่วมกันกระทำความผิดต่อหน้าที่ราชการอันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา  มาตรา  ๑๕๗  นาง  ก.  ชอบที่จะใช้สิทธิในกระบวนการยุติธรรมทางแพ่ง  ทางอาญา  หรือทางปกครองได้  เป็นกรณีที่รัฐธรรมนูญหรือกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญได้กำหนดกระบวนการร้องหรือผู้มีสิทธิขอให้ศาลรัฐธรรมนูญพิจารณาวินิจฉัยไว้เป็นการเฉพาะแล้วตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยวิธีพิจารณาของศาลรัฐธรรมนูญ  พ.ศ.  ๒๕๖๑  มาตรา  ๔๗  (๒)  ศาลรัฐธรรมนูญจึงมีคำสั่งไม่รับคำร้องไว้พิจารณา  (คำสั่งศาลรัฐธรรมนูญที่  ๘/๒๕๖๖) 

          บทสรุป  การยื่นคำร้องตามรัฐธรรมนูญ  มาตรา  ๒๑๓  ประกอบพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยวิธีพิจารณาของศาลรัฐธรรมนูญ  พ.ศ.  ๒๕๖๑  นั้น  ต้องไม่ใช่การใช้สิทธิในกระบวนการยุติธรรมทางแพ่ง  ทางอาญา  หรือทางปกครอง  ซึ่งการที่นาง ก.  กล่าวอ้างว่าการกระทำของเจ้าหน้าที่ตำรวจ  และเจ้าหน้าที่สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา  มาตรา  ๑๕๗  จึงเป็นกรณีที่นาง ก.  จะต้องดำเนินการโดยอาศัยกระบวนการยุติธรรมทางอาญาก่อน